Mówisz że kochasz
róże, bo są niczym życie.
Ja wolę jednak malwy, bo kiedy w rozkwicie,
równie piękne jak róże a kolców nie mają
i rąk nie poranią co je dotykają.
Każdy kwiat życia obrazem, nawet ten nad rowem
każdy kiedyś kwitnie, barwą kusi pszczołę,
trzmiela grubego, pięknego w kolory motyla
jakby chciał powiedzieć... niech mnie pan zapyla!
I wdzięczy się swymi barwami i kusi zapachem
urok swój roztacza jak piękna kobieta
co spragniona miłości swojego kochanka
w suknię najpiękniejszą wystrojona czeka.
A gdy czas jego mija, to więdnąć zaczyna,
traci zapach swój cały i urodę traci.
Płatki kiedyś tak cudne – dziś gubi obficie.
Bo przeminął czas jego, innych teraz pora
Wiec więdnie i umiera, tak jak nasze życie.
Eryk Maver